Hee psst!

Mocht je nog steeds benieuwd zijn naar mij en mijn intens boeiende leventje, dan kun je dus gewoon even hierheen gaan en verder lezen! De set-up van web-log.nl ben ik meer dan zat, dus dit is sowieso mijn allerlaatste post hier. 

Ja en nu heeft web-log.nl dus hun hele systeem verandert en ik vind het niet meer leuk om hier te schrijven want ik begrijp dat nieuwe systeem dus helemaal niet.
Ik ga eens nadenken wat ik daaraan ga doen, aan dat nieuwe systeem en mijn onvermogen daarmee om te gaan.
Een nieuw adresje misschien, voor schrijfsels. Maar goed, eerst ga ik dus nog even van mijn nieuwe huisje genieten en in de zon zitten op mijn balkonnetje met koffie. Dat, of even buurten bij de huisgenoten die ook hierheen verhuisden. Of even langs Lon, die ineens op vijf minuten fietsen woont. Of hangen in het Westerpark, dat ook ineens heel dichtbij is. U begrijpt, dat mijmeren over wat te doen moet nog even wachten.

…kwam ik erachter dat het in het Flevopark zeer goed toeven is, als je een beetje modder tussen je tenen en gezelschap van hondjes tijdens het zwemmen geen probleem vindt tenminste.

…zag ik een dode lijster en zijn kindjes schreeuwend in de boom vlakbij, wat mijn hart vijftien keer brak en waar ik de rest van mijn werkdag door afgeleid was.

…stond het zwembadje weer in mijn (bijna ex)voortuin, en hielp ik met vullen door in bikini onder de straal water door te rennen.

…schreef ik door het hele huis dat ik hier was geweest, niet eens zo erg voor mijn huisgenootjes als wel om te zorgen dat ik het zelf niet zou vergeten.

…werd ik dronken met huisgenootje L. en deden we een partycrashje bij de dertig kumbaya-hippies verderop op het terrein, die ons maar wat graag hun wijn gaven.

…zag ik een mongoloïde vrouw huilen omdat de bistro waar ze heen wilde die dag dicht was, terwijl haar broer haar stug meetrok en brak mijn hart voor de tweede keer die week vijftien keer. 

…gaf huisgenootje M. me wat wijsheid over weggaan en herinneringen en dingen achterlaten om nieuwe inzichten te creëren, wat mijn verhuisstress verlichtte.

…krijg ik van schrik een beetje zin om te verhuizen, wegens alle opties open en vrijheid en nieuwe dingen enzo.

…kijk ik hoe een nachtvlinder zich dood vliegt tegen mijn lamp en breekt mijn hart maar een keer of drie. Domme beesten, die motten.

Het blijft eng hoe mijn leven in een paar dozen past. Een middagje inpakken en de helft van dat leven is systematisch ingepakt, voorzien van labels en ontdaan van stof. Dat ik door de dozen mijn thuis niet meer zie maakt het allemaal nog onwerkelijker.

Okee, misschien is een stukje uitleg of introductie hier wel op z'n plek. Er wordt weer verhuisd, voor zover dat nog niet duidelijk was. Na een jaar met een toiletrol onder mijn oksel naar de w.c. en met mijn douchetas en badslippers naar de douche komt er een einde aan mijn wonen in het beste studentenhuis van Amsterdam. 

In plaats daarvan komt er een driekamer-flatje in West, samen met Rie. Met een eigen w.c.tje en een douche waar ik mijn shampoo kan laten staan en een keukentje waar mijn spulletjes in de kastjes kunnen en een balkonnetje en een huiskamer die groter is dan wat nu nog mijn hele thuis is. 

Leuk feitje over mij: ik ben nogal autistisch als het om veranderingen gaat. Verander mijn routine een klein beetje en ik flip de pan uit. Ik kan dan wel heel stoer binnen een half uur beslissen dat ik ga verhuizen, de klap komt bij mij later en harder en dan zijn de paniekaanvalletjes niet te stoppen. Tel daar zeven dagen achter elkaar werken bij op en je snapt dat ik het allemaal een beetje slecht trek op het moment. 

Dus herhaal ik als een mantra wat mijn moeder zei toen ik haar belde om te vertellen dat alles doorging qua verhuizen en Rie de nieuwe oude huisgenoot en het andere stadsdeel en wat niet:

Doe maar gewoon wat je altijd doet kind, dan komt alles wel op zijn pootjes terecht.

Dus dat is precies wat ik doe. Ik flip elk uur, maar ik ga door met inpakken. Ik pak mijn herinneringen in, mijn oude leventje, mijn blikjes en troepjes en schoenen en tassen en winterkleren en mijn borden en mijn schilderijtjes en mijn hele leven. Alles verdwijnt langzaam in dozen en ik flip.

Op een dag, nog niet zo lang geleden, belde Zus mij met de vraag hoe ik stond tegenover een zondagje Pinkpop. Nou ik was dus een beetje verbaasd, want het was al Pinksteren geweest dus in mijn wereld was Pinkpop ook al geweest maar dat bleek niet te stroken met alle andere realiteiten. Nu heb ik dat wel vaker, dat iets in mijn wereld een beetje of iets meer dan een beetje of heel erg anders is dan in real-life, maar dat maakt mijn wereld er niet minder real om, dat dan weer niet. Zo dwaalden mijn gedachten een beetje af tot Zus zei dat ze voor bijna geen geld kaartjes kon krijgen van een vriend want die had dat weekend al een dingetje. Ik dacht: "Een dingetje? Moet wel een behoorlijk groot dingetje zijn als je Pinkpop ervoor laat lopen.", maar goed wie weet had die jongen ook gedacht dat Pinkpop al de week ervoor was en in die veronderstelling zijn plannen gemaakt. Kon heel goed natuurlijk.

 Dus Zus en ik allez hop naar Pinkpop (dat slechte rijmpje wilde ik perse gebruiken, mijn welgemeende excuses). Dat ik me versliep en een half uur te laat op centraal was gaf niet, Zus had ondertussen een sloot Starbucks gehaald en dat we op twee minuten de trein misten (door mijn verslapen) gaf ook niet want nu konden we mooi ontbijt (muffins) halen en dat is wel zo verantwoord natuurlijk.

Ik moet toegeven dat ik me van de heenreis weinig meer herinneren, want wakker worden duurt bij mij tot een uur of 1 's middags, dus ik had nog alle tijd voor dutjes. Ik won trouwens wel met herten tellen (6-2), ook niet onbelangrijk.

Traditiegetrouw betrok de lucht naarmate we dichter bij Landgraaf kwamen, alwaar het net niet stormde en lekker hard regende. Op het terrein was de pret er niet minder om, mensen zaten gezellig onder zeiltjes en het gras was veranderd in een fijne modderpoel waar lekker in de plassen gestampt kon worden. 

Het werd pas echt leuk toen ik erachter kwam dat Zus sinds een maand biertjes drinkt, dat gaf me toch wel een soort van trots gevoel van binnen (lang verhaal). Dus Zus een biertje, ik een wijntje, Danko Jones die op de achtergrond het Pinkpop-publiek beledigde, so far so good. Ik vond Danko een beetje lawaai maken, dat wel.

Het werd pas echt leuk toen Skunk Anansie ging spelen en Zus en ik terug in de tijd gingen naar onze kwaad-op-de-wereld-en-alle-mensen-in-het-bijzonder-alto-fase. Daar hoort wild dansen en meeschreeuwen met Skin bij, en ook heel boos kijken. 

Pink hebben we ge-boycott, net als Mika, want eten was belangrijker. Wel hebben we nog even een Oxfam Novib jongetje geplaagd, tot ik door een voorbijganger in mijn knieholte werd geknepen en we dus maar weer een drankje moesten gaan halen. 

Na nog een centimeter of wat regen was er in de tent Florence (& the Machine), waar we vrolijk verder sprongen met twee gloednieuwe vrienden uit Twisk. Toen scheen even de zon dus dat moest gevierd met nog wat drank en zitten op een 3fm-zeiltje dat we kochten van een 3fm-jongetje "feur maar ien bunneke". 

De dag sloten we in stijl af met compleet-los-van-de-wereld-housen-en-rocken-en-schreeuwen op de Prodigy, met nog meer nieuwe vrienden met fluorescerende hoofdbandjes en house-handschoenen die ons wel schattig vonden omdat we net zo hard losgingen als de grote jongens om ons heen. Persoonlijk ben ik ervan overtuigd dat Zus en ik er samen voor hebben gezorgd dat de grond zo trilde dat de beeldschermen ervan stoorden, maar dat zijn speculaties natuurlijk.

 Nou toen was het feestje gevierd en moesten we dat hele teringeind nog terug, want Landgraaf ligt dus voorbij het einde van de wereld, zeg maar waar je eraf valt en dan nog een stukje verder. Gelukkig zorgden de andere dagkaartjes-mensen voor genoeg vertier. Er was een man die heel graag de laatste Bueno wilde en dus obsessief op zoek was naar die zwemster en probeerde iedereen bij de snoepautomaat op het station te tackelen. Er waren wat koorballen die per ongeluk de afslag naar de soos hadden gemist en in de trein terug van Landgraaf naar Amsterdam belandden en domme spelletjes speelden en iedereen wakker hielden. Er was een groepje veertienjarige emo's die het hele weekend nog eens de revue lieten passeren, de goede bands slecht vonden en de slechte heel erg goed want dat was zo lekker anders en dat waren zij heel erg, en uiteindelijk (om een uur of half vijf) was er vanaf Centraal een nachtbus die mij naar huis reed terwijl de Jamaicaan achterin dronken reggae zong.

Niet onbelangrijk was de napret, in de vorm van twee dagen spierpijn door het te harde springen en dansen en schreeuwen (ja, je kan spierpijn in je amandelen en je stembanden hebben, daar ben ik nu achter) en hossen en housen en rocken. 

Ik wacht nog altijd met het schoonmaken van mijn lievelingslaarzen, gewoon omdat die modder me doet denken aan nu al 1 van de beste dagen van 2010. En omdat ik er te lui voor ben, dat ook.

Ik ben iemand die zich verre van politiek geneuzel houdt. Als je ergens niets zinnigs over te zeggen hebt moet je gewoon je mond houden, vind ik. Soms trouwens niet, want eindeloos zwammen over mijn eigen leventje, daar schep ik dan weer wel een heleboel narcistisch plezier in en dat deel ik dan weer graag met jullie, dat is trouwens een heel ander verhaal dat hier helemaal geen waarde heeft dus dat laten we even achterwege.
Maar bijvoorbeeld op een verjaardag, als mensen heel slim en scherp en goochem gaan zitten doen en het onderwerp Neerlands Politieke Klimaat aansnijden, ja dan houd ik me even op de achtergrond en ga ik mooi zitten wezen in plaats van dezelfde slecht beargumenteerde opmerkingen te plaatsen die de rest van het gezelschap uit de mouw schudt.
Maar door dit artikel in het Parool kan ik niet langer mijn mond houden. Het voorval op zich heb ik alleen door de muur meegekregen (mijn buurvrouw is denk ik doof dus haar televisie staat op 180, zodoende heb ik het lijsttrekkers debat geheel onvrijwillig toch moeten volgen, nota bene voorzien van compleet onzinnig commentaar van de buurvrouw), en om eerlijk te zijn vond ik die heerlijk misplaatste opmerking van Balkenende niet eens zo schokkend. De man zegt wel vaker dingen die kant noch wal raken toch?
De media denken er met z’n allen anders over, wat een heerlijk schandaaltje vinden ze het toch met z’n allen. Want eindelijk heeft Nederland ook even een schavuit als premier. Het doet een beetje Italiaans aan, zo’n seksist aan het hoofd van je land. Dus ineens knijpt JeePee nu in vrouwenbillen op feestjes en tegen een man zou hij dit nooit gezegd hebben. Reden voor alle feministen om zich extreem gefrustreerd en achtergesteld en gediscrimineerd te voelen en diepteanalyses van het gedrag van de premier te maken.
Het enige dat de situatie voor mij nog lachwekkender had gemaakt was als het Femke Halsema was geweest die tegenover ons JeePeetje had gestaan. Want dat ze, zoals ze tegen presentator Rick Nieman zei, hem een knietje zou hebben gegeven als reactie op zijn gepruttel, daar twijfel ik niet aan. Dat zou zo’n debat tenminste aantrekkelijk maken, goed voor de kijkcijfers ook. Wedden dat dan ineens heel Nederland volledig geïnformeerd gaat stemmen?
Daar offer ik persoonlijk JeePee’s ballen graag voor op.

Met een grote K (klik voor groter, mocht de Kitsch niet al voor zich spreken…).

Een week (ofzo) geleden las ik toevallig in de livefeed van facebook dat een huisgenootje van mij de meest relaxte bijbaan ooit heeft. Een niet-gemeenschappelijke vriend vroeg wat voor baan dat dan was, heel logisch. Ze antwoordde dat ze kantinejuf was, bij het Flevoparkbad.

Nu weet ik dat dat helemaal geen ontzettend boeiend verhaal is, op zich. Kennelijk dachten mijn hersenen daar anders over (mooi he, dat die hersenen van mij dat zonder mij kunnen, dat denken), want die nacht droomde ik over dat Flevoparkbad. Het was gevuld met groen water, want het was nog helemaal geen zomer en dan hoeft er geen helder water in zo’n bad te zitten. Nee, het bad was gevuld met groen water en kleine Marrokaanse jongetjes. Mijn brein heeft kennelijk heel wat te verwerken ‘s nachts. Uit de speakers rond het buitenbad klonk de nieuwe cd van The National, want ja, muzikaal gezien doet mijn brein dan ineens heel logisch en is de soundtrack van mijn droom mijn lievelingscd van dat moment.
Maar goed, in dat bad was mijn huisgenootje dus zwemles aan het geven aan al die jongetjes, compleet met zwarte badmuts en neusdingetje. Ik stond op de brug te kijken, me afvragend hoe al die jongetjes nou zwemles konden krijgen in groen water, van de nieuwe kantinejuf nog wel. Kennelijk had huisgenootje ook nog tijd om intussen in de kantine te zijn want na het zwemmen kregen alle jongetjes een broodje kroket en niemand vroeg of er misschien wel stukjes varken in zouden zitten.

Nou en die brug die naast dat bad staat daar fiets ik dus best wel vaak overheen, in het echte leven. Maar sinds een week dus niet meer zonder te denken aan die droom en mijn huisgenootje de nieuwe kantinejuf.
Zelfs laatst een keer toen ik lichtelijk beschonken naar huis slingerde en de weg slechts deelde met een eendenstelletje werd ik getriggerd door die droom. En terwijl die eenden dus heel rustig bleven zitten waar ze zaten, want ‘s nachts was die brug natuurlijk van hen, keek ik nog eens naar dat groene water. Een minuut of tien later was ik diep in dronkemansslaap en droomde ik van een eendenpaartje, dat zwemles gaf aan kleine Marrokkaanse jongetjes in de sloot voor mijn huis. Er was geen kantinejuf en niemand strooide brood, maar toch was dit in mijn droom minder verwarrend dan een kantinejuf die zwemles geeft. Ik keek gewoon uit mijn raam, accepteerde de eenden die de jongetjes luid snaterend leerden onder water zwemmen en ging weer aan mijn tafel zitten. Met op de achtergrond Camera Obscura. Want qua soundtrack kloppen mijn dromen dus wel altijd heel erg.

De dag zat er veel te laat op vandaag.
Ik had zoveel dingen liever gedaan dan lome mensen, onderuitgezakt in de zon, van drank en lunch en borrels en bittergarnituur voorzien. Daaraan dacht ik, onderuitgezakt in de laatste zon toen mijn collega me mijn koffie verkeerd bracht. Ze glimlachte erbij zoals ik die hele middag had geglimlacht. Geforceerd en elk ademend wezen op het terras van binnen vervloekend.
Gelukkig kwam er toen een zwerver langs met eigen gemaakte gekopieerde tekeningen die hij verkocht zodat hij niet hoefde te bedelen voor zijn geld. Dat ik een tekening van een meisje op het strand kocht had niets te maken met zijn smoezelige uiterlijk of onsamenhangende verhaal. Hij begreep het dan ook niet toen ik zei: ‘Bedank mijn collega maar, dankzij haar heb je geld voor een slaapplaats.’
Pas toen kon ik echt schaamteloos onderuit zakken en naar mijn collega roepen dat ik nu wel toe was aan dat wijntje.

Het ging over argumenteren. Dat, en discussieren. De Poolse docente was al tijden bezig aan haar monoloog, dat dat eens over aanwezigheidsplicht ging en dan weer over hoe zwaar het schriftelijke tentamen telde.
Het grote raam, uitzicht biedend op de Raadhuisstraat, hielp mijn concentratie niet. De reuring biedt altijd perfecte afleiding, er zijn gewoon teveel onbekende levens onderweg om over te fantaseren.
Net als ik begin te knikkebollen houdt een grote groep pensioen-plukkers halt, halverwege de burg, precies in de weg. Het schrikt me op, wat doen die oude mensen daar, vraag je je dan af. Tot een overduidelijke gids, want zijn felgroene paraplu matcht met de windjacks van zijn publiek, zich in het midden van de groep opstelt.
Theatraal gebarend geeft hij zijn uitleg over de omgeving, de babyboomers aan zijn lippen alsof deze man de antwoorden op alle Levensvragen in pacht heeft.
Wat hij ze op de mouw spelt, vraag ik me af, kijkend hoe de gids met zijn paraplu naar het gebouw waarin ik me bevind wijst. Waarschijnlijk iets over een nieuwe generatie die haar intelligentie scherpt om over een kleine vijf jaar de wereld over te kunnen nemen.
Mijn buurmans hoofd glijdt langzaam uit zijn ondersteunende hand, een meisje staart apatisch naar het bord.
In dat geval zijn we verdoemd, denk ik, terwijl de groep langzaam verder schuifelt, de gids voorop, paraplu fier in de lucht.